Geluk

‘Ja hoor, ik ben best gelukkig met mijzelf.’ Dat is wat ik vroeger (of beter: voorheen, want het is nog maar sinds een paar maanden dat het anders is) gezegd zou hebben. Nu weet ik dat ik toen helemaal niet gelukkig was, op momenten misschien, maar aan het totale plaatje schortte het behoorlijk. Nu zeg ik: ‘ik ben gelukkig’. En wat nu het verschil maakt… Ik leef bij het moment. Gisteren las ik een kort verhaal in Hollands Diep waarin een zin met de volgende strekking stond: ‘het leven is een aaneenschakeling van improvisaties.’ Door te leven in het nu is alles ‘wat is’ goed. Toegegeven, af en toe raak ik wel weer behoorlijk in mijn gedachten. Dan verricht een meditatie wonderen. Geen boosheid, teleurstellingen, verwachtingen of zorg meer. Heerlijk als je je niet meer ergert of irriteert! Het is me de afgelopen weken al niet meer overkomen. Misschien moet ik streepjes op de muur zetten. Hoewel af en toe de onheldere momenten terugkeren, kan ik me daar niet meer in laten meenemen. Gewoon omdat ik het niet wil en het veel te fijn is om gelukkig te zijn! Een kleine test om te ontdekken hoe dicht je bij echt geluk staat kun je de volgende situaties voor jezelf nagaan. Het zijn situaties die ik de afgelopen tijd mee maakte.

Je staat bij de supermarkt met een zak appels, het is heel druk en voor je heeft een man de band vol met spullen geladen en nog eens zoveel zit in zijn karretje. Het ziet er niet naar uit dat hij je voorlaat terwijl hij toch duidelijk ziet dat je maar 1 product hebt. Borrelt er irritatie op?

Met een vriend zit je op een terras, hij spreekt continue ergernissen uit, over collega’s waarmee niet te werken is en meer van dat, hij praat over zijn carrière en dat hij iets anders wil maar dat niet doet vanwege het salaris. Erin meegaan of niet?

In een discotheek lopen mensen constant langs en heeft een groepje meisjes een cirkel gevormd en ze prikken constant met grote kracht hun armen naar achter tegen je zij en ook hun billen en rug raken voortdurend je lichaam. Hard terugduwen, boos kijken?

Heb je ‘ja’ geantwoord op een van deze vragen? Ga dan nog eens goed na hoe gelukkig je werkelijk bent?

Some bites

In een van de vele schrijfboekjes die in mijn appartementje rondslingeren vond ik een briefje met de volgende recepten voor hapjes. Voordat ik ze kwijtraak zet ik ze nu maar snel online.

1.
Blancheer 450 gr bevroren tuinbonen (2 min.) Verwijder de grijze velletjes.
Schil en snijd 3 vastkokende aardappelen en bak de stukjes samen met een gesneden ui in 10 minuten.
Breek 8 eieren en klop ze los met 200 gr. manchego, vers bonenkruid, en de tuinbonen. Voeg de aardappelen en ui toe en bak er in olijfolie een ommelet van.

2.
Kip + olijf (+knoflook) + paprika op een spiesje grillen (wel 6 uur in de koelkast de laten staan nadat de spiesjes besprenkeld zijn met sherry)

3.
Neem een een gerookte makreel, pluis deze. Pureer Spaanse reuzenbonen, een handje rucola en 25 gr. zwarte olijven. Meng alles met de schil van 1 citroen. Neem een pot peppadews en vul de peppadews met het mengsel.

Ik ga zo beginnen aan m’n zeebaars. Dat volgt dus nog. – xM

Casa di David – Utrecht

Het terras aan de werf op een warme zomeravond. De stad is volgestroomd met mensen, over de grachten varen sloepjes, dobberen eendenfamilies en een echte gondel glijdt door het water. De tafel is gedekt met wit damast en de Italiaanse bediening serveert vers ciabattabrood met geweldige olijfolie en zout. De antipasto is een feest voor het oog en voor de mond. Wat een verrukking!

Casa di David is een echt Italiaans restaurant. Er zijn vestigingen in Amsterdam, Utrecht en Italië. Wij bezochten Utrecht. Ook als het geen terrasweer is, blijft het een aanrader. Het restaurant ademt warmte en liefde, evenals de gerechten. De locatie is midden in het centrum. Niet echt goedkoop, maar zeker niet te duur. We rekenden met z’n tweeën 90 euro af. De salarissen waren net betaald dus bestelden we het geweldige voorgerecht een mix van antipasto voor 2 personen (29,50 euro). www.casadidavid.com – MA

Luikjes

Vanochtend werd ik wakker en je kriebelde onder mijn voeten. Zachtjes beet je in mijn grote teen. Mijn mondhoeken krulde tot een glimlach en ik rekte me uit. Ik maakte me zo lang ik kon, reikte tot voorbij het einde van mijn bed. Een diepe adem vloeide door mijn lichaam, zoals een golf de energie door het water stuwt. En toen de golf bij jou was aangekomen maakte je een sprongetje richting mijn enkels. Je deinde een eindje mee tot aan mijn knieën. Je klauterde naar boven en kroop langs mijn dijbeen omhoog. Nog verder naar boven tikte je op de luikjes van mijn hart en keek met vragende ogen. Het haakje klikte los en in een beweging zwaaide je de deurtjes open. Het leven stroomde binnen. Rijkelijk met al zijn geuren, kleuren, vormen en geluiden. Zacht nam je plaats in de opening, je kriebelde nog even en bleef daar rustig zitten, terwijl ik vervuld van geluk opstond om mijn tanden te poetsen. - Maureen

“Castanea Sativa”

Van een uitgestrekt landschap, naar een zanderig landweggetje, heeft zij haar standplaats zien veranderen in een druk kruispunt. Een kruispunt van asfalt, industrie en verkeer, veel en druk voorbij denderend verkeer. Binnen een van de hoeken staat ze daar, met meer dan 150 jaar wijsheid, de tamme kastanje “Castanea Sativa”. Ze is niet hoog, wel fors en sterk van uitstraling. Na al die jaren zijn haar vertakkingen zo groot en zwaar geworden, dat ze ondersteund dienen te worden.

Kind zijn
Naarmate ze ouder en groter, sterker en mooier werd. Groeide ook de aantrekkingskracht op passerende fietsers, wandelaars en kinderen die gewoon kind willen zijn. Zich van geen kwaad bewust, gewoon kind willen zijn en spelen, om haar sterke stam tikkertje doen en de robuuste takken willen beklimmen. Waar ze “niet achterom kijkend” te hoog zijn geklommen. Driftig en jong, aan een stuk door naar boven. Om vervolgens, eenmaal boven aangekomen en niet meer terug durvend, nageklommen te worden door de eeuwig vertrouwde beschermeling.

Om haar te beschermen tegen deze geïnteresseerden en andere schadelijke invloeden van buitenaf, werd er besloten een muur om haar heen te bouwen. Met de hand werd de muur gebouwd, steen voor steen een zware, koude natuurstenen muur. Dik werd de muur, wel twee lagen dik. Ook hoog, tot net onder de rand van haar stralende bladerdek. Heel wat werk is het geweest, het bouwen van de dikke natuurstenen muur. Op zich was de muur mooi, er was wel over nagedacht en paste mooi in het landschap. De muur, ter bescherming gebouwd, weerhield helaas niet alleen de nieuwsgierigen ervan bij de boom te komen. Ook het noodzakelijke als de vervullende warmte van de zon werd ervan weerhouden haar te bereiken, de voedende kracht van de regen drong niet langer door tot aan haar wortels en de verfrissende wind kon haar stam niet langer beroeren.

Overleven
Al snel verslapte de boom, haar bladerdek werd minder vol, haar bladeren minder groen. Ook haar vruchten werden minder in aantal, minder in vruchtbaarheid. Uit overlevingsdrang besloot ze voorlopig helemaal geen vruchten meer te gaan dragen. De energie had ze nodig om aan haar overleven te garanderen. Hetgeen haar zou moeten beschermen, ontnam haar de levendigheid, haar recht op bestaan. Met net genoeg licht en voeding om te overleven stond ze daar futloos en droevig, overleven.

Soms op een zonnige voorjaarsdag na een regenbui, kreeg ze haar oude glans en statige voorkomen terug. Voor even mocht ze weer stralen! Trots als ooit, maar voor even. Ze was verzwakt, te zwak om haar energie te verdoen aan haar uitstraling, overleven.

Haar weinige verblijding vond ze nog in een vluchtige vogel, welke ze toestond een tijdelijk onderkomen te vinden op haar takken tussen haar beschermende bladeren. Dit kostte haar geen energie en het gaf haar even een gevoel van leven, nog aan de aarde geworteld te zijn. Al was de vogel alleen daar voor haar warmte en bescherming, hij wist dat ze er zou staan net als in het vorige seizoen. Zij wist dat de vogel na het nemen van zijn rust weer uit zou vliegen, maar ze bestond en ze was interessant. Een beetje warmte, al was het van een andere soort. Overleven.

Verborgen schoonheid
Een dag bijna verstreken, een persoon geïnteresseerd en niet afgeschrokken door de grote massieve natuurstenen muur. De persoon merkte de verborgen schoonheid van de kastanje op en keek door de droevenis heen. Hij zag dat ze mooier zou kunnen zijn, groener en voller van leven, blad en vruchten. De persoon besefte hetgeen nodig en begon zorgvuldig, steen voor steen, de grote massieve muur af te breken. Dankzij zorgvuldigheid hoefde het afbreken niet zo lang te duren als het creëren van de muur, maar zorgvuldig opgebouwd als de muur was, was doortastendheid geboden. Onvoorwaardelijk werd het werk voortgezet. Nieuwsgierig naar hetgeen schuilging achter de grote, koude natuurstenen muur.

Tijdens het afbreken bloeide de kastanje al zichtbaar op, maar door het jarenlang overleven op minimale voeding was de oude boom uitgeput, dus bijvoeden was noodzakelijk voor haar herstel. Veel licht en warmte had ze nodig en nam ze tot zich… zoveel als voor handen. Alle warmte nam ze op al het licht liet ze binnen, ze had het zo gemist, leven.

Schitterend
Zodra de laatste steen was weggehaald werd er een mooi hek geplaatst, vanwaarachter de mooie gevoelige tamme kastanje volop zonlicht en voeding kon genieten en veilig was voor eenieder die te dichtbij dreigde te komen.

De mooie Castanea Sativa, ze heeft weer een schitterend volgroen bladerdek en er groeien meer en vollere vruchten aan dan in haar jonge jaren. Ze leeft en bloeit zoals ze ooit bestemd was te bloeien, trots en stralend! Vol van leven, leven! – CS